Ο Αύγουστος του έκλεψε μια μέρα
την ύψωσε πανάκι σε μπρατσέρα
μια άλλη χρόνους τέσσερις χαμένη
σαν άσωτη επιστρέφει, μα δε μένει.

Φλεβάρης των φλεβών κουτσό ποτάμι
κυλάει σαν παράπονο στο τζάμι
Σαββάτο των ψυχών κρυφά δακρύζει
στα σπίτια των απόντων φτερουγίζει......

                                             Ηλίας Κατσούλης


 
Πέμπτη 15 -November -2018 - 14:13
Αναγνώσεις PDF Εκτύπωση E-mail

Διαβάσματά μου...

Διαβάσματα

  • Ιωάννα Καρυστιάνη, Τα σακιά, εκδ. Καστανιώτη, 2010.
  • Θέμος Κορνάρος, Γαλάτεια Καζαντζάκη. Το νησί των σημαδεμένων. Σπιναλόγκα - Η άρρωστη πολιτεία, εκδ. Καστανιώτη, 2010.
  • Νίκη Τρουλλινού, Ένα μολύβι στο κομοδίνο, Κέδρος,  2010.
  • Σερζ Λατούς, Το στοίχημα της αποανάπτυξης, εκδ. Βάνιας, 2008.
  • Μιχάλης Γκανάς, Γυναικών, Μελάνι
  • Φερνάντο Πεσσόα, Η ώρα του διαβόλου
  • Φερνάντο Πεσσόα, Ο οδοιπόρος
  • Χέρμαν Μπρόχ, Οι Υπνοβάτες
  • Ελία Κανέτι, Αυτοβιογραφία, τ.3
  • Ρένα Σταυρίδη - Πατρικίου, Οι φόβοι ενός αιώνα
  • Ζοζέ Σαραμάγκου, Η σπηλιά
  • Κωστής Παπαγιώργης, Λάδια ξίδια
  • Ανδρέας Καρκαβίτσας, Έθνος υπό σκιάν
  • Thiery Paquot, Η ουτοπία ή το παγιδευμένο ιδεώδες
  • Μαρλένα Πολιτοπούλου, Μνήμη πολαρόιντ

Διαβάσματα 2011:

Διαβάσματα 2012:

Περισσότερα στο ιστολόγιό μου http://katerinatoraki.blogspot.gr/  αναζητώντας "βιβλία".

Ποιήματα στην πρώτη σελίδα

Άνεμος του Νοεμβρίου

Τώρα όμως βράδιασε. Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κατεβάσουμε
τις κουρτίνες
γιατί ήρθε ο καιρός των απολογισμών. Τι κάναμε στη ζωή μας;
Ποιοι είμαστε; Γιατί εσύ κι όχι εγώ;
Καιρό τώρα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα μας κι ο ταχυδρόμος έχει
αιώνες να φανεί. Α, πόσα γράμματα, πόσα ποιήματα
που τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου. Κι αν έχασα τη ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα: μια λέξη ή ένα κλειδί, ένα
χτες ή ένα αύριο
όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας
γιατί θυμάμαι. Πόσοι φίλοι που έφυγαν χωρίς ν’ αφήσουν διεύθυν-
ση, πόσα λόγια χωρίς ανταπόκριση
κι η μουσική σκέφτομαι είναι η θλίψη εκείνων που δεν πρόφτασαν ν’
αγαπήσουν.

Ώσπου στο τέλος δεν μένει παρά μια θολή ανάμνηση από το παρελ-
θον (πότε ζήσαμε;)
και κάθε που έρχεται η άνοιξη κλαίω γιατί σε λίγο θα φύγουμε και
κανείς δεν θα μας θυμηθεί.

 

Τάσος Λειβαδίτης (από τα Χειρόγραφα του φθινοπώρου)

..........................................................................................

 

 

Ο Αύγουστος του έκλεψε μια μέρα
την ύψωσε πανάκι σε μπρατσέρα
μια άλλη χρόνους τέσσερις χαμένη
σαν άσωτη επιστρέφει, μα δε μένει.

Φλεβάρης των φλεβών κουτσό ποτάμι
κυλάει σαν παράπονο στο τζάμι
Σαββάτο των ψυχών κρυφά δακρύζει
στα σπίτια των απόντων φτερουγίζει

Μάρωνος και Νικηφόρου και Ανθούσης τελεσφόρου
Χαραλάμπους και Βλασσίου, Κασσιανού και Θαλασσίου
Τρύφωνος και Παγκρατίου, ήλιος του μεσονυχτίου
φέγγει απότομα και λιώνει, της Υπαπαντής το χιόνι...

Η νύχτα Φαρισαίου και Τελώνου
αθώος ξένου αίματος και φόνου
ανάβει της αγάπης τα λυχνάρια
και τα παλιά διαβάζει συναξάρια

Μάρωνος και Νικηφόρου και Ανθούσης τελεσφόρου
Χαραλάμπους και Βλασσίου, Κασσιανού και Θαλασσίου
Τρύφωνος και Παγκρατίου, ήλιος του μεσονυχτίου
φέγγει απότομα και λιώνει, της Υπαπαντής το χιόνι...

Τρύφωνος και Παγκρατίου, ήλιος του μεσονυχτίου
φέγγει απότομα και λιώνει, της Υπαπαντής το χιόνι...

Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης, το τραγούδησε ο Παντελής Θαλασσινός

..........................................................................................

Ο Μάρτης χείλη έσκασε, στον ήλιο να γελάσει
είπε θ' αργήσει, μα θα' ρθεί ο κόσμος να χαλάσει.
Θα βάλει τ' Ανοιξιάτικα να ομορφύνει η πλάση,
στα μπλε και στα κατάλευκα θα βγει να παρελάσει.

Ό,τι αργεί κι ό,τι στη Γη είναι βαθιά κρυμμένο,
πάλι στο φως θα βαφτιστεί και θα' ρθει ευλογημένο...

 

 

http://katerinatoraki.blogspot.com/2011/03/blog-post.html

------------------------------------------------------------------------------------

Ευλαβούμαι, Ανάγκη ότι εσύ έπλασες το συνεχές του κόσμου
το δωσ' μου, το δεν έχω του.
Αλλά τον έρωτα όχι, όχι εσύ, Ανάγκη
τον έρωτα τον έπλασε ο θάνατος
από άγρια περιέργεια να εννοήσει
τι είναι ζωή...

Κική Δημουλά